Friday, October 26, 2007

Bir Afrika Atasozu



Afrika`da her sabah bir ceylan uyanır, en hızlı aslandan daha hızlı koşması gerektiğini; yoksa öleceğini bilir.





Afrika`da her sabah bir aslan uyanır, en yavaş ceylandan daha hızlı koşması gerektiğini yoksa aç kalacağını bilir.



Aslan ya da ceylan olmanızın bir önemi yoktur.Yeter ki güneş doğduğunda koşmak zorunda olduğunuzu bilin.

Thursday, October 18, 2007

Kidogo Kidogo…

`Kidogo kidogo` Swahili dilinde `Azar azar` demek…
`Pole pole` ise ` Yavas yavas`…
Afrika`da hayatin ozeti bu: kidogo kidogo, pole pole…

Ilea –fotograftaki- adinda bir arkadasim iki yil once Amerika`dan Uganda`ya kucuk yasta tecavuze ugrayip hayat kadini olmus, anne olmus, okuldan ayrilmak zorunda kalip cocuguna bakmak icin sokaklarda kendini satan kiz cocuklarina hem egitim, hem bir ev, hem de hukuki yardim etme amacli bir hayir kurumunu kurmak icin geldi. Aradan koskoca iki yil gecti,Afrika`nin `kidogo kidogo` ve `pole pole`leri canindan bezdirse de su an 30 kizi sokaklardan kurtardilar. Yaslari 9 ile 21 arasinda degisen 30 kiz… Dertlerini, sabirsizliklarini da http://kidogokidogo.blogspot.com adresli blogunda paylasti.

Izniyle bir hikayesini paylasiyorum sizinle…

Kuzeydeki kamplarda yasayan bir Ugandalinin gozuyle hayat…

`My name is Lanyero. I am a young man. Newly married, eager to care for my new bride and start a family of my own. The dirt I stand on has been faithful to my father and to my father’s father, and to my grandfather’s father. This soil has given me life, it has birthed the materials for my home, and it has covered my dead. I grew up playing in this mud with my closest friends. They have always been by my side.
The brother I follow knows my deepest desires, my most intimate fears, my most secret secrets. He sees my strengths more clearly than I ever will. I cannot imagine life without him. Father has raised me here in Acholi land, with my brothers and sisters. Teaching us how to dig, teaching us how to care for the soil. Helping us to understand the complexities of the nature that sustains our livelihood. If we pay attention and follow in his footsteps we won’t ever be hungry. Father and Mother work tirelessly, from them I learn devotion.
The land is faithful. Our families will always be provided for. Acholi Land has never been better. Our schools are among the best in the country. We are flourishing as a people. We are strong and we are dignified.
My bride is young and the two of us hardly know each other. Yet I feel so much for her that there is an actual physical ache in my chest when I think of her. At the site of her my heart might actually stop. At her scent my desire grows so intense I can’t see straight. How is it possible to feel so strongly yet have no idea how to describe this feeling?
There are rumors of a rebellion in the south…Our village is warm and peaceful. All is as it should be. I’ve witnessed a lot over the years. Father has told me countless stories of the first white men in our land. They have divided our tribes and families. But we are a strong people. We have persevered as they have attempted to take our land and change our ways. This land will yet feed me and my clan, just as it always has.
What is this word the white man uses? Poverty? Poor? He says it over and over, yet I’m not sure what he is getting at and why he is so insistent on changing us. It’s as if he thinks something is wrong with our people.
My clan elders are old and wise. From them I learn of the strength and history of our people.It is the early 1990’s and alas I understand War’s power. Its destruction has eaten away my hopes. My friends and the brother I follow lay dead at the hand of a rebel. This rebel is one of us who says he fights for our freedom, yet his violence has instead enslaved. We can trust no one. The government soldiers and the rebels are somehow similar. I do not understand. This camp does protect us, this camp does not feed us. Our land is only a short walk away, yet even it is untouchable. It no longer cures the ache of the hunger consuming my family. The land cannot heal the pain this war has created in my deepest heart. Yet I must remain strong, I have a family to care for. What kind of man does not, can not protect his family and feed his own children?
This war has stolen our children. All that remains are the cries of their wailing mothers and the sound of their screams in our heads. What is life without children? There is no life at all, only desolate hearts aching for their return. Who will follow us? Who will carry on our traditions? Who will be left standing when we pass away? And where have they taken our children? They have been taken in the night. Most do not return, and those that do no longer have life dancing in their eyes. Instead they carry with them a darkness I cannot understand.
Our people are a people of dancing, dancing bodies, dancing hearts, dancing eyes. Our children’s bodies know how to dance, but their hearts do not. Their eyes are weary. We are a dancing people, yet we do not dance any more.
My heart is weary. I too am tired of war. I am tired of our children being taken and I am tired of our women being abused. I am tired of our men being defeated by the daily struggle to live. What kind of people will our children grow up to be? Those in the bush do not know the love of a Mother or Father. They have no respect for their elders. We are a tired people. Our men drink to forget. I cannot blame them, I too drink to forget. But I cannot forget. I fear the world has forgotten us.And now the white man is back. This time he comes with the words “aid” and “development” and “NGO” and “charity”. They dig wells for water and pits for waste, but there is never enough. They hand out food, but we are still hungry. They speak of health and sanitation, but these ideals have somehow been buried with our murdered families. They talk of education, but we left our schools in the villages long ago. The replacement schools are overcrowded and our teachers are tired. White people talk to us about a lot of things, but I fear they do not understand. All we truly want is peace. They live here in Uganda, but they do not live with us. They drive fancy cars, but they do not walk with us. They cannot understand the dignity our people once bore. They do not know how our hearts used to dance. Instead of trying to understand us, they pity us. Instead of talking with us, they talk to us. And we do not expect they ever will understand, for they do not care to ask.So they give and we take. This is how the relationship is. All we have to give them is our time. All we have to give is what is left of ourselves. But they do not have time for our time. They do not want what is left of us. They do not ask us to share what we have to offer.So they give and we take. Their intentions are good. Perhaps they think we have nothing to give back. Perhaps they simply don’t want it.I am confused by these do-gooders. They have only ever passed out goods, and we have accepted their gifts gratefully. I wonder if they know that it pains us to not work for our daily bread. They give and we take and the air is thick with a bitterness. It’s as if they resent us for receiving what they have offered. Isn’t this the system they have created for us to live in? In order to survive we had to take what they had to give.
Our dignity is still melting away. Can’t they see we are human just like them? I am clothed daily in my desperation. It is all I have known for countless years. Though I despise it, I cannot seem to escape. And now, I’ve finally seen the beautiful face of Hope. She was lost for so long. It seemed Suffering would be my only friend unto my death. But Hope is back, and she has brought Joy with her. She says Peace is on her way, and she has introduced a new friend named Grace. I do not know these friends well yet, and I’m not sure if I can fully trust them, but I welcome them with my entire being. My only wish is that they are here to stay. All I ask of my new friends is that they stay. That they stay and befriend our children. That our children may grow up knowing them. Perhaps these new friends will help our children forget Suffering and Fear. Suffering and Fear have worn us out, maybe these new friends will refresh us.My name is Lanyero. I am an old man now. If you have time I will sit and tell you my story. `

Kafe Yazilari 3




Hani ` bi sey icin, canimi yiyin` gibisinden bi yazi vardi ya bi kafede, iste ayni kafe...
`Bosgezenler, dedikoducular, bi sey icseniz de gelmeyin benim yerime` der gibi...
E gonul sohbet ister, kahve bahane

Ayi cikabilir, mango dusebilir...


Hani Kastamonu`da trafik levhasi var derler, `ayu cikabuluu, das dusebuluu` gibi bi sey hani... Uganda`da mango dusebilir kafaniza Allah korusun...Uyarmadi demeyin :-)

Istek uzerine... Devam :)





Istek uzerine...

























Istek uzerine bi kac foto daha koyuyorum

Tuesday, October 16, 2007

Seker bayraminda sekerlerimle...


Veremedim... Hani iki hafta once yetim yavru kopekleri almistim ya gece agliyorlar komsunun bahcesinde diye... Bi turlu geri veremedim...
Bi kez geri verdim, ama iyi bakilmadiklari icin gece yarisi aglamalarindan rahatsiz olup gece yarisi tekrar komsunun bahcesine girip geri aldik...
Gecen pazar da yavrulari almak isteyen birilerine kopekleri verecektim, arabaya bindik, yola ciktik, ben aglamaya baslayinca alamadilar...
Hep beraber geri eve geldik...
Bayramimiz boyle gecti...

Kafe Yazilari 2


Bu kafesler arkasinda gordugunuz TV hergun aksam 10dan once kapanacak ama... Ben anlamadim ne zaman...

Thursday, October 11, 2007

Kafe Yazilari 1


Bi sey icin, canimi yiyin!

Araba Yazilari - 2

Kisi kendin bilmek gibi ilim olmaz...

Araba Yazilari - 1


Istek uzerine araba yazilari - brrrrr, korkutanlardan! -
Isa`nin kanina guvenip de trafikte baskalarinin kanini dokmemesi dilegiyle...

Tuesday, October 02, 2007

Dun gece misafirimiz vardi yatiya



Dun benim kopeklerin annesi zehirlenerek ol(durul)du. Hani bi arkadasim vardi Justin, benim kopeklerimi aldigim arkadasim hani. Hem de komsum. Cocuklarina bakan bakici ile aralarina tatsizlik girince bakici tehditler savurarak evi terketmis iki gun once. Acmis agzini yummus gozunu, tum aileyi siradan gecirmis.
Dun kopegini, kopeklerimin annesini bahcede cansiz buldu Justin. Hic bir neden yokken bir gun oncesinde sevip oynadigim kopek oldu. Bakicidan supheleniyor dogal olarak. Burda olaylari cozmenin bir yolu kalmadiginda zehirlemek en cok basvurulan care(!). 3-4 ay once Genel Kurmay Baskani da zehirlenerek olduruldu. Siroz dediler, o bu dediler, ama adamin zehirlenerek oldugu gazetelere manset oldu.
`Ben bu adamdan cok nefret ediyorum ama adama gucum yetmez. Kime gucum yeter????? Bi kopegi var, onu cok seviyor, gunahsiz munahsiz ama bana ne? Ben de az cani degilim, onu oldureyim bari de ici acisin Justin`in` Bu mudur aklindan gecen bu kadinin????
Kopek oldu olmesine de iki tane 6 haftalik yavru kaldi geride. Dun gece Justin`in bahcesine girip garajdan yavrulari alip eve getirdik. Anne sicagina alisiklar, disarda ac soguk ne yapacaklar bu yavrular diye aklim orda kaldi. Biz de kaptik geldik. Besledik, yikadik, pire ve kene doluydu ustleri, temizledik, ilacladik, etraf batti, cis temizledik… Ama ilk yetim gecelerini sicacik yumusacik ve tok gecirtmek icin elimizden geleni yaptik.
Siyah olan cok serseri, krem rengi tombilik olani korumak icin gormeyen gozleri ile odaya kim girse bi hirlama bi havlama, uyurken bir horlama… Krem rengi olan ise tam bir bebek. Uyurken inleyerek ic cekerek bir yatisi var… Dayanilir gibi degil… Nerden mi biliyoruz???? Carsafin ustune kocaman bir cop torbasi serildi-cis yaparlarsa diye-, ustune carsaf, ustune battaniye, hep beraber uyundu da dun gece ondan J

Monday, October 01, 2007

Aboke Kızları


9 Ekim 1996da bir gece yarısı Uganda’nın kuzeyindeki Aboke`de yatılı St Mary’s Kolejinin yatakhanesinden yaşları 12-15 arası olan 139 kız çocuğu Lord’s Resistance Army (LRA) tarafından kaçırıldı. Bu kız çocuklarını hem komutanlarına eş –seks kölesi- hem de askerlere yemek, çamaşır gibi işlerde yardım etmek üzere hizmetçi olarak kullanmaktı.
Görülmemiş bir cesaretle okulun müdür yardımcısı İtalyan, Rahibe Rachele, teröristleri takip ederek bu dünyanın en vahşi gerilla ordusunun komutanlarını razı ederek 109 kızı kurtarmayı başardı. Fakat geride 30 kız kaldı.
Els De Temmerman’ın “Aboke Kızları” isimli kitabında kızların, gerillaların ve Rahibe Rachele`in öyküsü var...
Kitaptan bir alıntı: LRA kaçırdıkları kızları Sudan sınırını geçip LRA kamplarına götürmeye çalışırken geceyi terkedilmiş bir köyde geçirmisler. Köydekiler LRAnin yakında olduklarını bildiklerinden geceyi güvende geçirmek için bir askeri birliğe yürümüşler, geride yürüyemeyen yaşlılar ve hamileler kalmış. Sabah LRA kızlarla yürüyüşe devam etmek istediğinde 10 yaşarında bir kızın eksik olduğunu farkederler...ve gerisi kaçırılan Aboke Kızları”ndan biri olan Ellen’in gözüyle şöyle anlatılıyor...
““İşte burda!” deyip kızı terkedilmiş kulubelerden birinden çıkardılar...Asiler kızı dövdüler ve çok fena tekmelediler. Bi tane asker botları ile yerde yatan kizin göğsüne bile atladı. Kız inleyip yardım dileyen gözlerle etrafına baktı. Ama kaçış yoktu. Her taraftan darbeler alıyor fena halde dövülüyordu. Komutan diger Aboke Kızları”nı çağırdı. “Bitirin işini!” dedi. Tahta sopaları alıp kızı dövmeleri söylendi. Ellen’in bacakları titremeye başladı. Ellen sanki vücudu başkasına aitmiş gibi davranıp kendinden geçmeyi diledi, olmadı. Duraksayarak odun toplamaya giden arkadaşlarına katıldı. Sonra kızın etrafını sardılar ve bacaklarına hafifce vurmaya başladılar.
Asilerden biri “Öyle değil!” diye bağırdı. Kafasının arkasına ve boynuna nasıl vurmaları gerektiğini gösterdi. Aboke Kızları ağlayıp, biraraya toplanıp sonra sustular. Komutan iyice sinirlendi. Bizi sıraya sokup kaçmaya çalışan kızı teker teker dövdürdü. Yeterince hızlı vurmayanlar tokatlanıp istendiği şekilde vurana kadar zorlandı. Kurban çok fena kanama geçiriyordu. Son kız da dayağı attıktan sonra, ölü gibi görünüyor ama tüm vücudu titriyordu. Asilerden biri gelip emin olmak için son tekmeyi attı.
Sonra kızı kulübesinde saklayan hamile kadını ortaya getirdiler. Asiler hamile kadını artık hareket edemediğinden emin olana kadar dövdüler...
....
Neden? Diye merak etti. Neden böyle davranıyorlardı? Neden kendi halkını öldürüyordu bu asiler? Ve neden çocukları kullanıyorlardı bu iş için?”

İngiliz sömürge zamanından bu yana Uganda’da politik ve askeri güç kuzeyden Acholi kabilesinin elinde oldu. En son diktatör Milton Obote’nin yönetimine son veren, şu anki devlet başkanı Museveni de bir Acholi. LRA lideri Kony, Museveni’ye karşı gerilla hareketi başladığında amacı şuydu: Kony de bir Acholi’ydi ve Museveni’nin yerinde gözü vardı. Fakat direnişi sırasında o kadar çok zulüm yaptı ki kendi kabilesi olan Acholiler bile onu desteklemediler.
Ellen’in sorularına yanıt sapkın dindar LRA lideri Kony’nin kelimeleri ile: “Acholi kabilesi bana ihanet etti. Bana yüz çevirdiler. Kendi topraklarında yabancı tanrılara tapındılar, öğretmen, memur olarak devlet kuruluşlarında yer aldılar ve büyük düşmanımız Museveni’nin tarafını tuttular. Bu yüzden cezalandırılmaları gerek. Ben kendi halkımı öldürmüyorum, onları temizliyorum ki sadece temiz ve saf olanları kalsın. Ve saf olan temiz Acholi ırkı Sudan sınır ötesindeki kamplarımızda doğan bebeklerdir. Bu yeni oluşan temiz ve saf Acholi ırkı birgün sayıca o kadar artacak ve güçlenecek ki Uganda Hükümetini devirip ülkeyi On Emir’e göre yönetecekler!”
Bu sapkın mantıkla yüzlerce kız çocuğunu kaçırıp daha önce kaçırdıkları ve beynini yıkadıkları erkek çocuklarına seks kölesi yapmak, bir komutana 12 kadın verip üremesini isteyerek bu yeni “Temiz” ve “Saf” ırkın gerçekleştirebileceğine inanmak ne kadar hastalıklı bir zihnin ürünüdür???? Kabilesinin safligina ve temizligine bu kadar inanan bir insan neden masum kisilerin kulaklarini kesip yine kendine yedirir, neden dudaklarini kesip paramparca bu agiza asma kilit takar, neden yagmaya giderken karsisina cikti diye bir koylunun bacagini panga ile keser???? Neden!!!!!! Neden??????
Not: Aboke Kizlari icin rahmetli Papa 2. Jan Paul bile LRA lideri Joseph Kony`ye mesaj gonderdi de Kony hic orali olmadi.
Fotograflar:ww.bbc.co.uk
En ustteki fotograf: Joseph Kony