Thursday, August 11, 2005

Geri gelmeli ve asla dönmemeliyim...



Son iki gün Kampala’da bir yetim okuluna gittim, kenar mahallelerdeki yetimlere ve ailelerine yiyecek ve giyecek yardımı dağıtırken hayattaki tek bakıcısının AİDSli olduğu yetimlerle tanıştım, kendileri AIDSli olan yetimler…150+ yaşında kaplumbağalar gördüm, ölü taklidi yapan otlar...Ugandalı bir çiftin düğününe gittim, adı “4 Turkeys” olan en gözde publarında Nil marka bira içtim, dansettim… Arnold’un ailesi, çocukları, kardeşleri ve yiğenleri ile tanıştım, evlerinde çalışan tek kelime anlaşamadığım Vudu kadının yaptığı ve iştahla yeyişimi seyretmekten zevk aldığı ev yemekleri yedim. Sanki aylardır orda yaşıyormuşum gibi bir his kapladı içimi. Vedalaşmaya gittiğimde Arnold’un oğulları beni gördüklerinde “Muzungu!” diye bağırarak kucağıma atlayarak karşıladıklarında içim burkuldu. Karısı bana küçük bir yerli davulu, Arnold Kongo işi bir eşarp, yiğeni boynuzdan yapılma bir kolye hediye etti. Kendim yaptığım nazar boncuklu kolyeleri boynumdan çıkarıp onlara uzatırken mahcubiyetle karışık sevgim yüzümden belli olmalıydı ki sıkı sıkı sarıldılar. Zorla ayrıldığım ailesinin artık benim Uganda’daki ailem olduğunu biliyordum… Gece 0355 uçağı ile Uganda’dan ayrılma vakti geldiğinde, çantamda şeker kamışı, boynumda Arnold’un hediye ettiği eşarp, pasapotumda kullanılmış Uganda vizesi, kalbimde bu insanlara karşı asla eksilmeyecek, ve fakat zamanla artacak sevgi, aklımda ise tek bir düşünce vardı: Buraya bir daha gelmeli, bir daha gelmeli, belki de hiç dönmemeliydim…

1 comment:

Gocebe said...

burcu bir sure once senin ugandaya yerlesecegini yazmisti benim bloga..ondan sonra aldi beni bir merak kimbilir neler yapiyordur diye..hatta benim blogumda burcunun yorumunu okuyanlar bana mail attilar bir sekilde ulasabilir misin gunluk tutsun biz de neler yaptigini okuyalim diye :) neyseki cook temiz kalpliymisiz kiii zaten senin bir gunlugun varmis :)) yeni kesfettik...heyecanla takipteyiz
duygu